กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลาตัวหนึ่งที่เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วทุ่งอย่างอิสระ วันหนึ่งมันบังเอิญพบหนังราชสีห์เก่าผืนหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ในป่า ลาตัวนั้นรู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะมันรู้ดีว่าราชสีห์เป็นสัตว์ที่ใครๆ ก็กลัว ด้วยความคิดที่อยากจะทำให้สัตว์อื่น ๆ เกรงกลัวมันบ้าง ลาจึงสวมใส่หนังราชสีห์นั้นไว้รอบตัว
เมื่อมันสวมหนังราชสีห์และเริ่มเดินไปรอบ ๆ ป่า สัตว์น้อยใหญ่ที่เห็นต่างพากันวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว พวกมันคิดว่าลาคือตัวราชสีห์จริง ๆ ลารู้สึกภูมิใจในตัวเองมากและเริ่มเดินอวดโฉมไปทั่วทุกแห่ง
แต่ในที่สุด ลาก็เผลอร้องออกมาเป็นเสียงลาที่คุ้นเคย เสียงนั้นทำให้สัตว์ทั้งหลายรู้ทันทีว่าที่จริงแล้วไม่ใช่ราชสีห์ แต่เป็นเพียงลาในคราบราชสีห์เท่านั้น
เมื่อสัตว์ต่าง ๆ รู้ความจริง พวกมันก็กลับมาและหัวเราะเยาะลาที่พยายามหลอกลวงพวกมัน ลาตัวนั้นก็รู้สึกอับอายและต้องหนีกลับไปใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ เช่นเดิม
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: การพยายามเป็นสิ่งที่เราไม่ได้เป็นจริง ๆ จะทำให้เราถูกเปิดโปงในที่สุด และทำให้เราอับอายและสูญเสียความน่าเชื่อถือไป